f Psychiatrische diagnostiek als hermeneutisch proces

Dit artikel gaat over de vraag of het diagnostisch proces kan worden gezien als een hermeneutische activiteit, gericht op het ontrafelen en duiden van het niet-begrepene. De momenteel meest gangbare ‘taal’ in de psychiatrie is die van de DSM. Via de problemen die er zijn met de DSM als diagnostisch hulpmiddel worden achterliggende vragen geadresseerd die stuk voor stuk te maken blijken te hebben met een dichotoom denkkader. Voorbeelden zijn de dichotomie tussen echte ziekten en levensproblemen, tussen objectieve en subjectieve verschijnselen, en tussen verklaren en begrijpen. We zullen aan de hand van concrete voorbeelden laten zien dat het onnodig is het hermeneutische gezichtspunt sterk af te zetten tegen de natuurwetenschappelijke benadering. Natuurwetenschappelijk verklaren en geesteswetenschappelijk begrijpen zijn in de klinische praktijk sterk met elkaar vervlochten. Ze veronderstellen elkaar. Na deze vaststelling leggen we een verbinding met de praktijk. Diagnostiek is niet alleen een kwestie van taal en vertaling, maar ook van samenwerking en co-constructie, zo luidt de conclusie.