Full text loading...
De metafoor van (ecologisch) rentmeesterschap is zeer populair geweest in het christelijk Nederland van de afgelopen vijftig jaar. Zij moedigt aan tot het nemen van verantwoordelijkheid over natuurbeheer. De term is echter ook sterk bekritiseerd vanwege het mensgerichte karakter ervan. Dit artikel laat zien dat ecologisch rentmeesterschap geen universeel christelijk principe is, maar tijd- en cultuurgebonden is. Niettemin blijkt de metafoor zeer adaptief in discoursen. De vraag is echter of andersoortige metaforen de natuur geen betere dienst bewijzen.