2004
Volume 33, Issue 4
  • ISSN: 0169-2216
  • E-ISSN: 2468-9424

Abstract

Het regeerakkoord van Rutte III stelt dat het gebruik van tijdelijke arbeidsrelaties is 'doorgeschoten' en dat er een betere balans moet ontstaan tussen vaste contracten en flexwerk. De kritische toon staat haaks op het populaire flexicurity-concept van de jaren negentig en 2000; aanhangers stelden dat flexibele arbeidsrelaties bedrijven concurrerender maken en tegelijkertijd ook meer zekerheid bieden voor betaald werk. In de praktijk lijken de belangen van bedrijven en werknemers moeilijk te verenigen. Bedrijven kiezen vaak voor tijdelijke contracten door hoge financiële risico's van een vast contract, zoals de loondoorbetaling bij een zieke werknemer of ontslagvergoeding (Van der Aa et al., 2015). Werknemers prefereren juist vaste contracten (Vlasblom et al., 2014) omdat deze meer financiële en baanzekerheid bieden. Arbeidsmarktbeleid in de komende jaren, aldus het regeerakkoord, zou moeten focussen op het uitbalanceren van individuele risico's en bedrijfsrisico's. Vaste contracten worden minder risicovol voor bedrijven door de lichte versoepeling van het ontslagrecht en de ontlasting van kleine bedrijven van de loondoorbetaling voor zieke werknemers na één jaar. Tegelijkertijd wordt het tijdelijke contract ook iets minder onzeker voor werknemers: bedrijven mogen drie jaar lang iemand tijdelijk aanstellen.

Loading

Article metrics loading...

/content/journals/10.5117/2017.033.004.006
2017-12-01
2022-05-21
Loading full text...

Full text loading...

http://instance.metastore.ingenta.com/content/journals/10.5117/2017.033.004.006
Loading
This is a required field
Please enter a valid email address
Approval was a Success
Invalid data
An Error Occurred
Approval was partially successful, following selected items could not be processed due to error